Een persoonlijke noot

Dit is geschreven voor mijn dierbare dochter

Dag in dag uit ben jij er, Dag in dag uit ben ik er, Dag in dag uit zijn wij er.

Het maakt niet uit of je nu huilt, Het maakt niet uit of je nu lacht, Het maakt niet uit of je honger hebt.

Je bent er, Ik ben er, Wij zijn er.

De liefde die jij geeft, De liefde die ik geef, De liefde die wij geven.

Het een zijn met ons tweeen, Het een zijn met ons tweeen en anderen, Het een zijn met ons tweeen en de wereld.

Voor jou is de zon, Voor mij is de zon, Voor ons is de zon.

Jij jouw ding, Ik mijn ding, Wij ons ding.

Het missen is mooi, Het niet weten is erger, De onwetendheid is pijnlijk.

De rust, die komt Wanneer we weten, Daar verlang ik naar, voor jou, voor mij, voor ons.

Ik hou van je

Papa

Uitnodiging

INVITATIIE

Incognito Khulani Simunye heeft het genoegen om u uit te nodigen en te komen luisteren luisteren naar Jeanette Blossi

De deuren gaan open om:

14h00 on Saturday the 21^st of June 2008.

Crestholme, 21 Ridgemont Road

Jeanette komt van de Zuid Kust en wil heel graag haar verhaal vertellen over haar verleden. Jeanette ging door hel met haar dochter en man.

Nadat zei haar verhaal vertelde had zij een sterk gevoel om dit niet stilt te houden, en wij delen dit gevoel met haar.

De kracht, die Jeanette gevonden heeft om door te gaan met haar leven en op te komen voor haar eigen rechten, is onvoorstelbaar, en we willen haar graag de eer toedienen om op t komen en haar verhaal vertellen.

We geloven erin dat het belangrijk is dat mensen opkomen en hun verhalen delen met anderen.

Daarom hopen wij dat je dat je ons kan komen vergezellen in namiddag.

Mogen wij vragen om ons een seintje te geven indien je komt, je kan ons contacteren op:

Mail: incognito.rsa@gmail.com

uthando@telkomsa.net

Phone: cell 073 912 80 34

Lline: 031 776 39 68

Post: Po Box 486

3652 Linkhills

Er zijn gelimiteerde plaatsen, dus wees er vroeg bij

Gunter & Lizzy

Deze uitnodiging hebben we uitgedeeld aan vrienden en geburen. Incognito Khulani Simunye lanceert zijn eerste meeting !!!! We houden je op de hoogte !! Gunter

Geloof jij dit ?

Meer dan 15 jaar leef ik met een angst, een angst die ik dacht nooit meer te kunnen overwinnen. En mensen die me kennen zullen hun ogen niet geloven. JAWEL !!! Ik heb paard gereden, en wel voor meer dan een uur. Een twee weken geleden worden we uitgenodigd door vrienden in Underberg (nabij Drakensberg), zij hebben daar een backpacker en het was er op dat ogenblik heel rustig. Dus wilden ze ons uitnodigen om lekker te relaxen. Zo'n aanbod laat je niet schieten natuurlijk en onmiddelijk plannen we om daar een weekendje te verblijven. Nu Khotso, de backpackers van onze vrienden, is gekend voor hun paardrijden. Elke keer we op bezoek gaan proberen ze mij op een paard te krijgen,.. maar nee, nee. Deze jonge man krijgen ze niet op een paard. Een helse schrik heb ik daarvan, al jaren !!!! Nu blijkbaar is er iets gebeurt met mij, ook mede door al het werk we hier doen veranderen veel dingen in je. Je kijk op leven wordt een stuk groter en omgaan met angsten veranderd. En net dat laatste is er met me gebeurt. Plots was die angst weg, ik stond naast een paard en mijn hart bleef normaal kloppen, ik raakte het paard zelfs aan. Ik liep niet weg als hij zijn hoofd bewoog. Het was een hele aparte ervaring, ik begreep het eerst niet. Ik die altijd als een bang wezeltje wegvluchtte als er nog maar een paard op 10 meter afstand van me stond... en nu bleef ik rustig en genoot zelfs van de aanwezigheid van dit mooie dier. Nu nog op het paard en dan nog op het bewegend dier gaan zitten en dan nog het dier besturen.. pff kan ik dat wel aan... Wel zoals de begroeting van het paard vlot ging ging al de rest perfect. Toen we eenmaal op dreef waren overviel me toch een vorm van angst. "Wat als ik toch nog bang wordt, terwijl daar in de bergen zitten." Onmiddelijk bracht ik mezelf tot rede:"Gunter, ga je nu jezelf bang maken omdat je misschien zou kunnen bang worden ??" "Belachelijk" dacht ik. Toen we eenmaal in bergen waren kreeg ik een heel warm gevoel van binnen en de tranen liepen over mijn wangen. Ik op een paard in de bergen, dit heb ik nog nooit gedroomd. Ik bevestte heel duidelijk dat ik een van mijn grootste angsten overwonnen had ! Ik huilde van geluk, ik huilde van het gevoel om op een paard te zitten, ik huilde voor de mooie omgeving. Ik huilde ook voor alle mensen die wij mogen leren kennen in de omgeving waarin wij werken. Als je de foto's bekijkt begrijp je wel hoe prachtig en mooi het is om in de bergen te kunnen wandelen op een paard. Gunter

Steunen op school

Naar aanleiding van de moord vorige week vrijdag (zie posting: Onbekend Slachtoffer) werden we uitgenodigd door de directeur van de school waar de jongens naar school gaan.

De directeur vroeg me of ik de studenten wilde toespreken over wat er gebeurt is.

Gisterenochtend wandelde we de klas binnen (grade11) waar de jongen had moeten zitten.

Allemaal bedrukte gezichten van studenten, studenten die allemal het nieuws net vernomen hadden dat hun klasgenoot neergestoken was.

Na een korte toespraak over wat er gebeurt is en een vragen ronde hebben we proberen duidelijk te maken dat dit allemaal zo zinloos is en dat er geen reden kan bestaan dat iemand een mes boven om iemand te willen doden.

Onze wens is dat de studenten iets opgevangen heeft van de boodschap

Gunter

Een actie als een bom

Pinksteren... Moederdag in Nederland.. wat doe je dan zoal ?

Wel enkele geweldige mensen, waaronder de ouders van Lizzy, twee jonge mannen, en een lieve dame die een cafe open houdt besloten om een 24-uren marathon te houden in darts ten voordelen van het crisi centrum van Incognito Khulani Simunye.

24 uur zouden de twee mannen, Bart en Bart, spelen tegen mensen die langs kwamen in het cafe.

Zondag 11 mei 14h00 startte de marathon en liep ten einde maandag 12 mei om 14h00.

Succes ? Enorm ! Een flink bedrag werd bij elkaar gehaald. Elke deelnemer betaalde €10 om te spelen tegen een van de jongens.

Ook werd er een tombla gehouden en konden mensen lotjes kopen.

Dat er ambiance was? Reken maar, mijn lieve moeder en Veerle waren ook an de partij en het zouden geen goede Belgen zijn als ze niet was gekkigheid zouden uithalen op Hollandse bodem ! De foto zegt genoeg

Langs deze weg wil ik Bart & Bart en de uitbaatster van het cafe een speciaal danken voor wat zij gedaan hebben.

Ook de ouders van Lizzy, die hebben onze organizatie naar voorgebracht voor de marathon.

We houden jullie zeker op de hoogte

Gunter

Wat doe je als je teveel aan citroenen hebt ?

Inderdaad !!! Uitdelen.

Enkele dagen geleden hadden we besloten om de overschot aan citroenen, die van de bomen in de tuin komen te gaan uitdelen.

Citroen is een heel welgekomen product voor de mensen in de townships. Vooral kinderen zijn er heel blij om.

Zij eten elke ochtend Maize-pap en daar is niet veel smaak aan, gezond is het wel maar die witte brij gaat toch tegenzitten als er geen extra smaakje aan toegevoegd wordt.

Dus de citroenen die met kilo’s van onze bomen komen kunnen we niet laten rotten en we maken er graag mensen mee blij.

Samen met enkele vrienden zijn uitgereden en deelden we cotroenen uit overal waar we mensen tegenkwamen.

De foto’s spreken voor zich

Gunter

Onbekend slachtoffer

Om 16:00 werd ik gebeld door een jongen uit de township, die in paniek om onze hulp vroeg

Zijn vriend was aangevallen en neergestoken met een mes, hij lag te bloeden op de straat.

We waren op dat moment net vertrokken van de luchthaven waar we de ouders van Lizzy uitwuifden, zo’n 40 minuten van waar de jongen lag.

We zijn recht naar daar gereden, tijdens het rijden heb ik verschillende telefoontjes gepleegd om beter beeld te krijgen van wat er gebeurt was.

Ook heb ik gezegd dat politie en ambulance moest gebeld worden, wat ze ook gedaan hadden.

Toen we na een half uur driekwartier aankwamen was het al te laat, de jongen was overleden...

Ik heb opnieuw de politie gebeld maar ze waren onderweg... 3 uur na het eerste telefoontje !!!

de ambulance is nooit komen opdagen

We hebben de jongens opgevangen en samen met hen nog eens 2.5 uur gewacht op de onderzoeksrechter en de fotograaf.

Terwijl we stonden/zaten te wachten begint je hoofd toch te tollen, hoe is het mogeijk dat wij eeder ter plaatse zijn dan de politie, die op 15 minuten afstand hun basis hebben... Waar blijft die ambulance... Wat drijft die jongens om iemand zo koelbloedig neer te steken... ja het gebeurt wel eens meer, en dan vooral in de weekend, kregen we te horen van de vriendelijke politieagent... Alcohol is vooral de boosdoener, de daders zouden ook dronken geweest zijn, volgens getuigen...

Een telefoon ging, die werd overhandigd aan de politie inspector en doorgegeven aan de jongen die werd geinterviewd door een andere politie... dit bleek de moeder van de overleden jongen te zijn... Die was in Johannesburg... Stel je voor dat je dat krijgt te horen als moeder... tranen springen in mijn ogen...

Een jong leven... 17-18 jaar, een hoopje op de asvalt weg, ligt vredig met de armen gekruist, ogen gesloten. Het leek of hij elk moment zou wakker worden. Verwonding zag ik niet, enkel een klein scheurtje in zijn T-shirt.

Hoe is het godverdomme mogelijk.

Een teurgblik naar mijn jeugd... heb ik ooit het gevoel gekend om iemand te doden ? antwoord: ‘NEE”, boos geweest ja, iemand een oorveeg willen geven, ja... maar iemand van zijn leven willen beroven? Nooit heb ik dat gevoel gekend.

Nadat de overheidsdienst weg was hebben we de jongens mee naar hun huis genomen en nog wat na gepraat.

Gunter

Dank aan een Incognito vriend

Een jongetje van 9, lichamelijk en mentaal gehandicapt, leeft op de flank van de berg in een klein huisje bij zijn grootmoeder. Iemand uit de gemeenschap had mij onlangs gebeld en vertelde dat er “een probleem” was met een gehandicapt jongetje.

Tijdens mijn eerste bezoek stelde ik al gauw vast dat de levensomstandigheden voor deze dreumus echt niet de beste zijn. Hier moet iets veranderen. Gelukkig zag ik wel dat de familie erg bezorgd is om de jongen en dat ze het goed willen voor hem.

De jongen zag er verzorgt uit en de grootmoeder vertelde dat ze elke maand de laaste centjes bij elkaar schrapen om nette luiers voor de jongen te kopen. Wel zag ik dat de jongen uitslag op zijn hoofd en huid had. Maar de grootmoeder heeft niet genoeg geld om de taxi naar de dichtsbijzijnde hospital nemen.

De vraag was of wij iets konden doen. De jongen heeft speciale verzorging en aandacht nodig. Een internaat voor gehandicapte kinderen zou ideaal zijn voor deze jongen. Daar krijgt hij de aandacht die hij nodig heeft en alle medische verzorging.

Een bezoekers van Incognito Khulani Simunye ging op een dag met me mee op bezoek bij de jongen en haar hart was onmiddleijk gestolen.

Ze zag de behoefte en ook de ermbarmelijk leefomstandigheid van de familie.

Na het bezoek vertelde ze me dat ze zo geraakt was omdat ze zelf ervaring met een zoon die licht autistisch is. Ze zei me dat ze graag wil helpen om voor deze jongen een oplossing te vinden.

Wij zijn onmiddelijk in actie geschoten en een eerste afspraak is gemaakt bij een dokter om de jongen te onderzoeken. Dit onderzoek, assestment, moet eerst gebeuren voordat we scholen kunnen aanspreken.

Elke school voor gehandicapte kinderen vragen om een “assestment” dit verklaard voor een deel in welke mate het kind gehandicapt is, en men kan een aangepast programma maken.

Het zoekwerk heeft eevn geduurt, het was iets moeilijk dan verwacht om de juiste plaats te vinden voor een onderzoek. Maar we hebben het gevonden.

Ook ontvingen we het mooie nieuws dat het deel van de kosten voor de school door een Nederlandse Incognito-vriend gedekt zullen worden.

Weer een kind dat een betere toekomst tegenmoet kan zien.

Gunter

Een koe in de tuin

Vanmorgend werden we verrast door een niet alle daagse bezoeker. Inderdaad een KOE ! Blijkbaar had de koe een opening gevonden ergens rond de tuin en het verse gras geroken. Daar stond die dan in de blakende zon lekker te smullen. Enkele beeldjes als illistruatie geef ik jullie even mee Gunter

Onze eerste Meeting

Weken van denkwerk, weken van overweging, weken van beredeneren, weken van strategie plannen, etc... Maar eindelijk was het zover ! Onze eerste officiele meeting om onze allereerste presentatie over Incognito Kulani Simunye te geven. Lang duurde het niet voordat we de juiste mensen uitkozen om aan board te komen in de neiuwe organizatie. Alle mensen die we uitnodigden zijn mensen die met hart en ziel werken voor mensen in need. En het zijn net die mensen die we nodig hebben, zij weten en voelen wat er speelt in de omgevingen waar Incognito Khulani Simuyne werkt. De presentatie van Incognito werd geprojecteerd en we hadden alle aandacht. Een korte duidelijke presentatie gaf in enkele minuten weer waarvoor Incognito staat. Veel kon er niet meer aan toegevoegd worden. Eenvoud. Daar houden we van. simpele woorden en duidelijk beeld, dat doet het hem. De mensen waren snelovertuigd en hebben allemaal toegezegd om in het bestuur te komen. YES ! We zijn nu echt op pad, in een volgende meeting worden de papieren getekend en afgewerkt nog een paar formailteiten en we bestaan oficieel en kunnen dan ook met een geregistreerde naam werken. Het voelt zo onwerkelijk, we zijn echt iets aan het bereiken, we hebben mensen die geloven en meedenken in onze visie. Ik kan het gevoel niet omschrijven, een "ideetje" dat al lang in mijn hoofd speelt wordt nu groots en werkelijkheid: "Ondersteunen en helpen van gemeenschappen" Ik ben er zo vol van dat ik dit onmiddelijk wilde posten op mijn blog. Willen jullie graag de presentatie zien, mail me even op uthando@telkomsa.net dan zend ik de file. Dikke warme knuffel Gunter

Weblog actief

Even om te melden dat ik een weblog gestart ben. www.gunterg.blogspot.com Gunter

Beproeving of leerschool ?

Maandag 14 april

Rust.

Het huis is leeg, de school is begonnen we kunnen weer een normaal tempo aannemen.

Normaal ? Wel in termen van Zuid-Afrika en in het werk dat we doen, klinkt dat woord wel vreemd.

Normaal ? Een begrip of een term, is normaal eigenlijk wel iets bestaands ?

Voor de ene is het normaal om tot 10.00u in bed te blijven liggen, voor de ander is het normaal om bij zonsopgang al in de weer te zijn.

De ene eet uitgebreid ontbijt, de andere helemaal niet en toch is het normaal voor beiden.

Normaal: een vreemd woord, het grappige met normaal is dat je alle kanten uit kunt, elke dag het vliegtuig nemen of elke dag te voet naar je werk, wat is normaal ?

Voor ons is het normaal om hier in Zuid-Afrika te leven en de dag te volgen zoals die loopt, ’s morgens heb je nog geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, een planning hebben we niet, ideeën, ja die hebben we in overvloed... Boeiend is het wel om te leven op deze manier.

Als ik terugblik naar 2 jaar terug, en zie hoe “gepland” alles was, dan moet ik toegeven dat ik toch voorkeur geef aan de wijze ik nu leef.

Dat daar uit volgt dat er soms iets niet afgewerkt kan worden, wel, dat neem ik er gewoon bij. Morgen is er nog een dag en wat is het belangrijkste ? Dat een tafel moet wachten op de laatste verflaag of dat een kind aandacht nodig heeft ?

Wel de keuze is snel gemaakt.

De laatste vier weken zijn toch wel een beproeving geweest...

Een meisje van 8 heeft haar vakantie doorgebracht bij ons in huis. Ze zit op pensionaat en komt naar huis tijdens de vakanties.

Net voor de vakantie is haar moeder overleden en had ze geen plaats om naar toe te gaan. Haar”thuis” is verdwenen, haar moeder is er niet meer.

Vader speelt al lang geen rol meer in haar leven en de familie woont ver weg van waar haar moeder leefde. Ook is er enorme onenigheid in de familie.

De dag voor haar moeder zou begraven worden, werd ik uitgenodigd door de mensen die haar opvingen.

Blijkbaar was er een meeting gehouden en had men beslist dat ik voor haar moest zorgen.

De vraag werd mij niet echt gesteld; het was eerder dat de mensen het mij oplegden.

Toen ik dat te horen kreeg, moest ik wel even slikken, in eerste instantie zou je onmiddellijk ja zeggen en zeker met dit meisje. Ze is doofstom en heel kwetsbaar in de niet echte veilige omgeving waar ze vertoeft.

Ik vroeg de mensen van de gemeeschap of ze met de familie gesproken hadden hierover, waarop een negatief antwoord kwam, maar het was de wens van de moeder geweest.

Omdat de volgende dag de familie naar de begrafenis zou komen, vroeg ik hen om eerst met de familie hierover te praten. De familie moet hierin toestemmen of misschien hadden zij wel een opvang voor haar.

Toen ik de volgende dag op de begrafenis kwam werd ik al onmiddelijk onthaald als baba (vert: vader, papa) .

Het was dus beslist, ze zou aan mij toevertrouwd worden.

Een meisje, 8 jaar, met een zwaar verleden, een moeder net gestorven, kan niet horen of spreken. Het enige communicatiemiddel dat zij heeft, zijn haar handen en expressies in haar gezicht.

Hoe ga ik dat doen ?

Wel, ik wil met haar kunnen communiceren, dus het allereerste is gebarentaal leren.

Al na 4 dagen zat ik in de eerste les... wat was dat boeiend!

Het leren en spreken van gebarentaal is zo mooi, zo kleurrijk, zo open, zo fascinerend dat ik onmiddellijk voelde dat ik de taal echt wel wil kennen.

Langzaam breekt de taalbarrière tussen haar en mij, en hebben we toch wel plezier in het stuntelen om iets duidelijk te proberen maken.

Het is toch een hele ervaring om met een doofstom kind samen te wonen. Je wordt geconfronteerd met zoveel dingen.

Zij is heel expressief, en dan bedoel ik HEEL expressief. Dat gaat van overdreven lachen tot je speels slaan om duidelijk te maken dat ze het leuk vindt. Ook loop je tegen de enorme nieuwsgierigheid aan. Het is heel normaal dat een kind nieuwsgierig is, en alles wat in haar blikveld valt, wil aanraken.

Maar bij een kind dat hoort, kan je iets zeggen, je kan al gauw zeggen,; “He! Dat mag niet, dat is gevaarlijk, of dat is vuil of....”

Maar bij haar moet je opstaan, er naar toe gaan, haar aanraken, proberen uit te leggen, in gebarentaal, dat iets niet mag.

En dan nog zodanig dat ze begrijpt dat dat voor meerdere dingen geldt.

En daar was de echte beproeving !

Haar duidelijk gemaakt dat ze niet mag spelen met de zeep in de badkamer, loopt ze vervolgens naar de keuken om daar dan maar met de zeep in de gootsteen te spelen. Vervolgens leg je dan uit dat dat ook niet mag en dat het zonde is om zomaar met zeep te spelen.

Ziet ze een uur later zeep staan buiten, er was net gepoetst, wat gebeurt er ? Jawel, de bus zeep gaat open en weer ligt het vol zeep.

Dit is 1 voorbeeld maar de afgelopen vier weken kan ik niet meer natellen hoe vaak ik heb moeten uitleggen dat iets niet mag.

Op een gegeven moment werd het me toch teveel en na wel 10 keer uit te leggen dat ze niet zomaar de keuken in mag lopen zonder eerst te vragen of ze een snoepje mag, heb ik haar toch moeten “straffen”. Ik stuurde haar naar haar kamer voor 5 minuten en dan ging ik met haar praten.

En Yes! Ik had het gevonden om iets duidelijk te maken, ik heb haar in de vier weken maar 3 keer in haar kamer geplaatst en blijkbaar begon het toen bij haar door te dringen. Dat wanneer ik met strenge ogen iets verbood, betekende dat ze er niet aan mocht komen.

Ook de frustratie van mijn kant dat ik de taal nog niet machtig ben. Dan wil ik zo graag iets uitleggen maar het lukt me niet om een volledig verhaal af te maken. Ze kijkt me dan aan met haar grote vragende ogen naar wat ik eigenlijk wil zeggen...

Vermoeiend, heel vermoeiend, maar ook weer heel boeiend, een hele beproeving voor mij...

Gisteren hebben we haar teruggebracht naar school, daar zal ze nu blijven tot de volgende vakantie.

Ondertussen blijf ik wel de cursus verder volgen, ik hoop dat, wanneer ze terugkomt, ik de taal beter onder de knie heb...

Gunter

Khulani Simunye

Khulani Simunye wil groei van mensen stimuleren. Met eigenwaarde en respect op groeien tot volwaardige trotse, krachtige individuen die met overtuiging hun eigen pad bewandelen en hun medemensen mee helpen de juiste weg te vinden.

Khulani Simunye staat voor het onbekende achter het groeiproces van het leven. Zoals een kleine rups zich ontwikkelt in een cocoon en verder doorgroeit tot een prachtige trotse vlinder die van bloem tot bloem vliegt om ze te bestuiven. Eindelijk is het dan zover, de stichting die we opstarten krijgt vorm, we hebben het uitgewerkt in een document en het is klaar om aan de wereld te laten zien. Wil je graag een kopie ontvangen van de tekst, mail dan even naar gunter@khulanisimunye.org. Bezoek ook www.khulanisimunye.org Dikke warme knuffel Gunter

Even de tijd stilzetten

Eenmaal je belandt op een plek waar je je helemaal goed voelt en ervaart dat de dingen die je doet van essentieel menselijk belang zijn, dan verdwijnt het gevoel voor tijd helemaal. Regelmatig hoor ik me zeggen:" Ik zou mijn weblog moeten updaten, ik moet contact houden met vrienden en familie..." en elke keer "maak ik een plan" om te gaan schrijven. Eindelijk heb ik nu even die tijd kunnen stilzetten en kan ik me focussen om mijn ervaringen even uit te schrijven. Vandaag zijn we zondag 13 januarie 2008 (zoals mijn computer het in het Afrikaans weergeeft), Zomer hier en winter aan de andere kant van de aardbol. Vreemd om te horen dat vrienden gaan skieën of mensen laten weten dat ze hun raam van de auto moeten zuiver krabben... Hier stijgen de temperaturen tot over 32 graden en lopen we allemaal rond met zo weinig mogelijk aan. Een duik in het water is op elk moment van de dag welkom. De kerstperiode was helemaal apart. Bij temperraturen van 25 graden lopen er kerstmannen rond, in afschuwelijk warme pakken, om de kinderen in zwemkostuum te verwelkomen. "I'm dreaming of a white Christmas.." galmde door de gangen van de shopping centres... weird... verry weird. Ik heb geprobeerd een kerststemming te creeën thuis, een kerstboompje met kerstballen en kleine lichtjes... knus maar toch was de kerstsfeer ver te zoeken... op kerstdag zaten we met onze voeten in het zwembad en de kerstboom stond eenzaam in het huis... Terwijl de feestperiode onopgemerkt voorbij gaat, worden we geconfronteerd met dingen die gebeuren buiten de sfeer van kerstmis. weer een zoveelste verkrachting weer een zoveelste kind verdwenen weer een zoveelste begrafenis weer een zoveelste familie uit elkaar gerukt weer een zoveelste mishandeling weer een zoveelste besmetting weer een zoveelste ... Het leven gaat weer gewoon zijn gangetje zou je kunnen zeggen, weer een zoveelste... Dit MOET stopppen, we kunnen het niet aanvaarden dat mensen zomaar aan hun lot overgelaten worden en in de anonimiteit verdwijnen. We moeten onze energie anders gaan benutten, we moeten wakker worden gemaakt en onder ogen zien wat er allemaal gebeurt. Gelukkig heb ik het laatste jaar mogen ervaren dat er meer en meer mensen hun handen uit de mouwen steken om wel degelijk hun medemensen te steunen. Dagelijks ontmoet ik mensen die acties ondernemen om andere mensen te helpen. Meestal gebeuren al deze ondernemingen kleinschalig en blijven die mensen controle houden over waarmee ze bezig zijn. Regelmatig ontmoeten deze mensen elkaar en delen hun ervaringen. Deze trent is vrij nieuw, dat organisaties en individuelen elkaar ontmoeten en linken opbouwen. Het is nu ook wel bewezen dat kleinere hulporganisatie of zelfs individuele personen veel functioneler werken dan grote logge groeperingen. De betrokkenheid is veel intenser en hulp wordt veel sneller gegeven door die betrokkenheid, door de ontmoetingen krijgen de verschillende kleine werkgroepen een beeld van waar ze terecht kunnen als ze probleem tegen komen dat niet direct in hun kennisgebied valt. Uit eigen ervaring leer ik dat je niet alle kennis hoeft te vergaren binnen 1 organisatie, je deelt gewoon alle kennis van alle organisaties. Op deze manier gaat hulpverlening veel sneller en soepeler. De laatste twee maanden waren vrij heftige maanden waarin ik veel te verwerken had. Er zijn enkele mensen, die in mijn leven kwamen vanuit een hulpvraag, overleden aan de belangrijkste AIDS/HIV. Omdat ik zo betrokken was in de families heb ik hen mee gesteund in de voorbereidingen van de begrafenissen, een volledig nieuwe ervaring voor mij. Het ontdekken hoe moeilijk de procedure is om op een waardevolle manier een begrafenis te organiseren. De koelbloedigheid waarmee men omgaat met mensen die net te horen kregen dat hun dochter/zoon/vader/moeder... is overleden. Uiteraard als je dagelijks een gemiddelde van 10 patiënten hebt die overlijden tja.. dan wordt het een gewoonte. Mensen verliezen is altijd pijnlijk, maar de reden waarom ze verdwijnen helpt toch in de aanvaarding, en voor mij is het onaanvaardbaar om hier deze redens te accepteren. Mensen hoeven niet te sterven aan AIDS/HIV, en wij, allemaal, wijzen met de vinger naar de overheid. Het is frustrerend te moeten aanhoren dat de ANC nog steeds (JANUARI 2008) ontkent dat AIDS/HIV een hoofdprobleem is in Zuid Afrika. Terwijl dagelijks duizenden mensen eraan overlijden. Maar we mogen niet opgeven, de individuele mens heeft onze steun, ons begrip, onze medeleven, onze hulp heel hard nodig. Doordat wij onze verhalen vertellen, onze ervaring delen worden meer mensen bewust van wat er werkelijk gebeurt. Als ik de verhalen aanhoor van de vrijwilligers, dan word ik stil, elke keer, maar ook ben ik blij dat deze verhalen uiteindelijk mensen zullen bereiken die ook willen helpen. Ik ben ervan overtuigd hoe meer mensen zich zorgen maken over de situaties in de armere delen van de wereld hoe meer bekendheid dat krijgt, hoe meer hulp er zal geboden worden. Ook geloof ik erin dat overheden wakker geschud worden en meer en meer te verduren krijgen omdat zij situaties in de doofpot willen steken. Meer en meer hoor ik mensen in “hoge” posities de boeken open doen over wat er allemaal “achter de schermen” gebeurt. Nu wil ik hier niet de politieke richting ingaan, maar wil wel even meegeven dat er wel degelijk dingen aan het veranderen zijn. En om deze voortgang niet te laten stoppen moeten wij iedereen alert houden. Er moet nog veel gebeuren en er is nog veel werk om de kloof kleiner te maken. Als we allemaal doen wat we voelen te doen weet ik zeker dat er in afzienbare tijd veel problemen opgelost worden. Gunter

Leven en Dood

Vreugde ! Er is een kindje geboren, heel gezond en een hoofdje met een behoorlijke haarbos. Moeder is heel gelukkig en je ziet de liefde in de ogen. Ontwaakt uit mijn slaap hoor ik de telefoon gaan... Baba Mtshali is gestorven... WAT ??? ik sprak hem nog... we hebben nog gelachen. Ooo de kinderen waren zo gesteld op hem en ook de vrijwilligers.... Huilen, emotioneel gebroken. Er is een tweeling van 3 maanden oud gestorven. Kindjes waren heel ziek en moesten opgenomen in het ziekenhuis maar hebben het niet gehaald. Na drie spannende weken stierf de oudste van de twee, een mooie begravenis, een laatste groet... Een week later stierf haar zusje... Ze was nochthans bij gekomen en het leek erop dat ze verder zou vechten, is toch onverwachts 's nachts geztorven. Volgende week dinsdag gaan we haar ook een laaste groet brengen. Geschrokken leg ik de telefoon neer... Dezelfde dag dat de het zusje van de tweeling stierf, is het moedertje van een baby dat ik geplaatst heb overleden... 19 jaar oud Ze laat een baby en een dochtertje van 6 achter... Weer een telefoontje: het meisje van zestien, dat diep aan de dam woont, .. is opgenomen in het ziekenhuis... ze is er erg aan toe... Een paar dagen geleden moest ik een moedertje naar het ziekenhuis brengen omdat ze ondraagelijke pijn had en veel bloed verloor. Ze wordt vandaag geopereerd... het ziet er niet goed uit. Ze heeft 4 kinderen, twee van de kinderen verzorg ik tussen alle dingen door... Op dit ogenblik loop ik een beetje te zombieën... alles wordt zo vaag, al dat overlijden ... het doet pijn.